Rolleiflex ผู้อยู่เบื้องหลังความทรงจำ กับอนุตร โชติกะพุกกนะ

อดีตมักเป็นสิ่งที่น่าจดจำ หากไม่เช่นนั้นกล้องถ่ายรูปก็ไม่น่าจะขายดีถึงเพียงนี้ มีการพัฒนาในหลายรูปแบบเพียงเพื่อจับความทรงจำนั้นมาไว้ในภาพเหมือน แต่อุปกรณ์ชนิดนี้ย่อมกลายเป็นอดีตเช่นกันเมื่อผ่านกาลเวลา และการพัฒนาของรุ่นใหม่

ขณะที่ใครหลายคนปลาบปลื้มอดีตที่กล้องถ่ายรูปเป็นผู้สร้าง แต่ อนุตร โชติกะพุกกนะ ผู้จัดการฝ่ายการขายบริษัท Duco International ตัวแทนจำหน่ายกระดาษรายใหญ่ของเมืองไทย กลับลุ่มหลงผู้อยู่เบื้องหลังตัวนี้โดยเฉพาะตระกูล Rolleiflex จนกระทั่งเกิดการสะสมเรื่อยมากว่า 5 ปี

“ ตอนเด็กๆ ผมมีอยู่ยี่ห้อหนึ่ง พ่อผมสอนถ่ายรูปมาตั้งแต่ 10 ขวบ พ่อมีกล้องอยู่ตัวหนึ่งเรียกว่า canonic เป็น Canon แมนนวลหมดครับ พ่อให้มาก็ใช้ตัวนี้ไปเรื่อย หลังจากที่ไปเรียนต่างประเทศ กลับมาพ่อจึงให้กล้องของคุณปู่ซึ่งให้พ่อมาอีกทีเป็น Rolleiflex ได้มาปั้บ!มันเป็นกล้องอะไรนี่ ทำไมมันเท่ห์ดี ลองไปถ่าย ก็ถ่ายดี รูปก็ออกมาดี ก็เริ่มมีความสนใจไปหาข้อมูลเรื่องกล้องว่ามันมีความเป็นมาอย่างไร ก็เลยเริ่มสะสมทีแรกกะจะซื้อว่า เออ! มี Normal Lens ตัวหนึ่งเรียกว่าเป็นเลนส์ 80 ตัวเดียวก็จบแล้ว พอได้มาตัวหนึ่ง โอโฮ! ดีโว้ย! เดี๋ยวดู Tele อีกตัวซิ เพราะ Rolleiflex นี่มัน fix Lens หมดเลย มันจะมี 80 ก็ 80 จะมา 80 - 200 ไม่มี ผมก็เลยค่อยๆ ดู พอได้ Tele ปุ๊บ เขาบอกว่า Lens wide หายากที่สุด เขาเรียกว่า Wide Angel ก็เลยเอาจนได้ คือเก็บเงินแล้วซื้อจนได้ ตอนหลังมันก็มี Type1 Type2 Type3 อะไรอย่างนี้ จึงเริ่มสนุก ”

ในจำนวนกล้อง 20 กว่าตัว Rolleiflex ก็ครองคะแนนเสียงไปกว่าครึ่งโดยเขาให้เหตุผลว่า

“ คือผมชอบ Film แบบ Medium format เป็น 120 ความละเอียดสูง แล้วถ่ายออกมาเป็น 6x6 ซม. เพราะฉะนั้นภาพออกมาก็จะเป็น Square เราสามารถจะมา crop ได้โดยที่ภาพไม่เสียคุณภาพ อย่างเช่น film 35 เล็กๆ ยิ่ง crop ก็ยิ่งแตกเข้าไปใหญ่ อีกอันหนึ่งชอบโดยตัวกล้องเพราะ Lens ดีมากส่วนมากจะเป็น คาร์ลไซล์ ของเยอรมันหมดเลย แล้วก็โดย Mechanic ของมัน ผมว่า ดีไซด์ มาตั้งแต่ปี 1929 แล้วก็ค่อยพัฒนามาเรื่อยๆ 50 – 60 ปี รู้สึกว่าเก่งมากที่ทำได้ขนาดนี้ ไม่รู้ซิผมว่าถ่ายออกมาแล้วดี ชอบ! ”

ด้วยเป็นคนที่ใช้ชีวิตแบบง่ายๆ เรียบๆ เขาจึงชอบกล้องเป็นพิเศษ โดยเฉพาะรุ่นเก่าเพราะความเป็นกลไกที่สามารถเล่นกับมันได้ ทำให้รู้สึกสนุกและเป็นคุณค่าทางจิตใจ

“ ผมว่ามันมีคุณค่าทางใจหนึ่ง แล้วในแง่ของการลงทุนสอง และอันที่สามคือ ถ่ายรูปมันเป็น Hobby แล้วบางทีอาจจะเป็นอาชีพได้ด้วยซ้ำถ้าเกิดเอาจริงๆ

“ ส่วนเวลาที่ผมมอบให้ก็เวลาว่าง เวลาลูกหลับอะไรอย่างนี้ครับ หรือบางทีเสาร์อาทิตย์อาจจะแอบไปถ่ายรูป แต่ถ้าเอาลูกไปด้วยบางทีก็ให้แฟนดู ผมก็ไปเดินถ่ายรูป พอกลับก็มารับเขาไปกินเข้าเที่ยงแล้วอยู่แถวนั้นครับ ทุกวันนี้ก็ยังมานั่งดู บางทีก็มานั่งหมุนลานแล้วก็กดไม่งั้นเดี๋ยวลานมันติด บางทีก็มานั่งดูเพลินๆ ก็สนุกดี ไม่รู้ทำไมโรคจิตเหมือนกันนะ รู้สึกว่าโอโฮ! ทำมาได้ขนาดนี้ประณีตมาก โดยเนื้องานหรือโดย Mechanic ข้างใน รู้สึกว่ามันอัจฉริยะเมื่อก่อนมันทำได้ไง แบบว่าเก่งนะ ”