‘เจ้านางนวล' Mercedes-Benz 300 SL Gullwing '1952 ของ สวัสดิ์ หอรุ่งเรือง

ไม่บ่อยนักที่เราจะได้พบคุณสวัสดิ์ หอรุ่งเรือง ‘ผู้ยิ่งใหญ่แห่งวงการเหล็กเมืองไทย' ในบรรยากาศอันผ่อนคลาย ส่วนใหญ่มักได้ยลโฉมรถยนต์ที่นำมาร่วมแสดงในมหกรรมรถคลาสสิคฯ เป็นการต่างหน้า กระทั่งสบโอกาสในงาน Mercedes-Benz Day ครั้งที่ 2 ซึ่งเจ้าตัวมาในมาดหนุ่มแน่นพร้อม ‘เจ้านางนวล' Mercedes-Benz 300 SL Gullwing '1952 สยายปีกดำขลับอวดศักดาเป็นพระเอกของงาน จึงไม่พลาดที่จะเก็บความประทับใจมาฝากกัน

“เดิมทีมันเป็นสีบรอนซ์ควันบุหรี่แต่ผมอยากให้มันเป็นรถของมนุษย์ค้างคาว Bat Man (หัวเราะ) ตอนทำสีใหม่ก็เลยเปลี่ยน ซึ่งผมก็ให้นิคเนมมันอ่อนลงไปนิดเรียกว่านางนวล ก็คือรุ่นกัลล์วิงนี่แหละแต่เป็นนางนวลสีดำ”

“ถึงตอนนี้มาอยู่กับผมได้ 20 กว่าปีแล้ว ผมชอบดีไซน์ทำให้คิดถึงว่าในยุค 1952 หลังสงครามฯ อะไรในโลกนี้สวยหมดเลย ทุกอย่างกำลังฟื้นฟู เห็นรูปครั้งแรกก็ประทับใจแล้ว แต่กว่าจะได้มาผมฝันมานาน รถคันนี้เขาเกิดหลังผมประมาณ 10 กว่าปี ผมเกิด 1941

เหมือนเป็นน้องชายก็ว่าได้ แต่เราก็ฝันมานาน และผมก็เป็นเจ้าของคนที่สองต่อจากคนแรกที่เป็นชาวอังกฤษ”

“จากครั้งแรกที่ได้เห็นรูปก็นานหลายสิบปี ระหว่างนั้นก็ได้แต่ดูรูป บังเอิญช่วงชีวิตที่เราทำงานหนักและฝันไว้นานว่าถ้ามีเงินเมื่อไหร่ต้องเป็นเจ้าของรถรุ่นนี้ให้ได้ พอมีเงินก็ซื้อคันนี้เลย แต่ว่าสภาพไม่ใช่อย่างนี้นะ ได้มาแล้วต้องซ่อม หนักมาก...(เน้นเสียง) เรียกว่าใช้ไม่ได้เลยละ ซ่อมไป 3 ปี หาอะไหล่และหาช่าง ที่หนักที่สุดคือซ่อมเสร็จแล้วก็ยังขับไม่ได้อีกเพราะว่าพวงมาลัยซ้ายและไม่มีพาวเวอร์อีก มันหนักมาก

“กัลล์วิงนี่เสียอยู่อย่างคือพอปิดประตูลงแล้ว (กระจก) หูช้างเล็กนิดเดียวสำหรับเมืองไทยขับไม่ได้เลย อาศัยผมเป็นช่างเก่าผมก็เลยเปลี่ยนแปลงไปบ้าง มีแอร์คอนดิชั่น เครื่องเสียงนี่เยี่ยม (ชูนิ้วโป้ง) ขับได้ทุกวัน แต่ถ้าไปทำงานใช้ Mercedes-Benz 600 (Pullman Limo ปี 1975 ลีมูซีนสีดำของอดีตประธานาธิบดีเหงียน วัน เตียว แห่งเวียดนามใต้)”

“สภาพในตอนนี้ผมให้100% ครับ เรื่องอุปกรณ์ภายในผมไม่ได้ยึดถือ โครงสร้างของเบาะนั้นเป็นของเดิม แต่ว่าผมมาเพิ่มของผมเองเยอะ เช่นตัวคอนโซลเพื่อรองรับความต้องการว่าจะต้องใส่ซีดีได้ หรือของต่างๆ และติดแอร์ ซึ่งผมเลือกมาใช้บ่อยนะแต่ไม่มีเหตุผลที่จะขับรถแบบนี้ไปต่างจังหวัด เพราะเป็นพวงมาลัยซ้าย ก็ขับให้เป็นสีสันของเมือง ไม่ใช่สาวอย่างเดียวที่กริ๊วกร๊าวไอ้แก่รุ่นเดียวกันก็ยกสองนิ้วให้”

“บางวันผมมีอารมณ์แบบคนอเมริกันก็ขับอเมริกันคลาสสิก บางครั้งเกิดอารมณ์ผู้ดีอังกฤษผมก็ขับโรสลอยส์เปิดประทุน ผมไม่ได้ยึดถืออะไรมากเพียงแต่ว่าผมดูรถทุกคันตั้งแต่ทศวรรษ 1940 กว่าๆ 1950, 1960 จนถึง 1970 เป็นรถที่มีอารมณ์สวยงาม แต่ส่วนใหญ่ที่ผมมีเป็นรถในทศวรรษ 1950 ตรงกับช่วงที่ผมโตเป็นหนุ่มแต่จะบอกอะไรให้อย่างหนึ่งในชีวิตไม่เคยซื้อรถใหม่ใช้ ไม่มีรสนิยม ถ้าเก่ามาแล้วก็ต้อง 35 ปีขึ้นไป”

“เราต้องมีแรงขับดันไม่ใช่ว่าอยู่เฉยๆ จะได้มันมาคุณต้องทำงานหนัก ต้องมีเป้าหมายของชีวิตนะครับว่าเราทำงานหนักแล้วมีเงินถ้าซื้อได้ก็ซื้อมันซะ และบังเอิญผมเป็นคนตัวเล็กก็เลยสบาย ไม่ต้องกลัวว่าปิดประตูลงมาแล้วจะอึดอัด เรียกได้ว่าดีไซน์มาสำหรับผมเลย” พูดไปพลางหัวเราะร่า

คุณสวัสดิ์แอบกระซิบว่ารถรุ่นนี้ไม่เหมาะให้สาวๆ เดินขึ้นไปนั่งเอง โดยเฉพาะพริตตี้ในงานนี้เหมาะทีเดียวที่จะอุ้มไปนั่งเป็นเพื่อน แต่ทำอย่างนั้นไม่ได้ถ้าศรีภรรยารู้จะถึงคราวเคราะห์ จึงตัดใจเปิดเพลงสากลคลอขณะขับโชว์รอบงานรวมพลพรรคคนรักเบ็นซ์ โดยมีภรรยาคู่ชีวิตนั่งขนาบข้างช่วยให้คุณสวัสดิ์ไม่ต้องลำบากใจว่าจะเลือกน้องๆ หนูๆ คนไหนมานั่งบนเบาะด้านขวา เพราะว่ามีตุ๊กตาของจริงประกาศตีตราจองไว้แล้ว ฮิฮิ...