ลูกสาวเล่าว่า คุณปู่สงสัย แม่หนูมีแค่สองขา ทำไมต้องมีรองเท้าตั้งหลายสิบคู่

แวบแรกดิฉันตั้งใจจะอธิบายกับลูกถึงเหตุผลที่แม่ต้องมีรองเท้าหลายคู่ ว่าเป็นเพราะแม่ทำงานหลายอย่าง จำเป็นต้องแต่งตัวต่างกันหลายแบบ ให้เหมาะกับกาลเทศะ แต่คิดไปคิดมารู้สึกว่าเป็นเหตุผลที่ยังไม่มีน้ำหนักมากพอ และมั่นใจว่าลูกจะต้องถามต่อแน่ๆ ว่า แล้วทำไมแม่ต้องทำงานหลายอย่าง ไม่เห็นเหมือนแม่คนอื่นที่เขาทำงานแค่อย่างสองอย่าง เวลาครูที่โรงเรียนถามก็ตอบได้ทันที ว่าแม่เขาเป็น หมอ ครู เจ้าของโรงแรม หรือเป็นนักธุรกิจ ฯลฯ ดิฉันขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืดกับเด็กช่างถาม (ซึ่งอาจเป็นเหตุผลหนึ่งที่อดเป็นนางสาวไทย เพราะไม่รักเด็ก) ก็เลยเปลี่ยนใจบอกลูกไปว่า

“ที่แม่มีรองเท้าเยอะแยะ เพราะที่จริงแล้วแม่เป็นตะขาบ”ลูกสาวดูจะพออกพอใจกับคำตอบนี้มาก และไม่ถามอะไรต่อ

ดิฉันนึกภาพตะขาบตัวเมียขายุ่บยั่บ ใส่รองเท้าส้นสูงสี่นิ้วหลายสิบคู่จนครบทั่วทุกขาแล้วอดขำไม่ได้

แต่ก็หวั่นใจนิดๆ ว่าลูกสาวอายุเกือบสิบขวบและอ่านสามก๊กจบไปหลายรอบ คงไม่โง่พอที่จะเชื่อว่า แม่ของแกสามารถแปลงร่างเป็นตะขาบได้จริงเวลาไม่มีใครเห็น

ความแตกต่างระหว่างเหตุผลที่แท้จริง กับเหตุผลที่น่าพอใจ เป็นเรื่องละเอียดอ่อน หลังจากที่ติดตามข่าววิกฤตเศรษฐกิจมาสักพัก ดิฉันก็ต้องทอดถอนใจกับความอ่อนไหวของสถานการณ์ลมปากพลิ้วๆ ของคนที่สามารถพูดให้คนหมู่คล้อยตาม ก็อาจเปลี่ยนแปลงโลกได้การบริหารความเชื่อของมวลชนเป็นศิลปะขั้นสูงซึ่งบางทีไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าการโกหกในเรื่องที่คนอยากฟังยกตัวอย่างเช่น เหตุผลบ้าๆ ที่บอกว่าแม่เป็นตะขาบ ก็อาจทำให้เด็กพอใจได้

การแกล้งโง่มักเป็นการกระทำของคนฉลาด แต่การยอมเป็นคนโง่ จะได้ผลลัพธ์คือเสียค่าโง่ในประเทศนี้ มีใครตัดสินใจทำอะไรโง่ๆ ไปมากมายแค่ไหนแล้วก็ไม่รู้แต่ที่แน่ๆ ภาระในการจ่ายค่าโง่ เป็นของประชาชนเสมอ

 

วรรณศิริ ศรีวราธนบูลย์

บรรณาธิการบริหาร

editor@hiclassmagazine.com

Related contents:

You may also like...